ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ · Mini thoughts

Ψεύτικη η αθωότητα σου και αυτά που της χρωστάς. Κάτι λάθη, κάτι πάθη, κάτι εικόνες. Κάτι ψέματα.

Ξέρεις κάτι; Εκνευρίζομαι. Εκνευρίζομαι. Εκνευρίζομαι. Τσατίζομαι όταν κάποιος πάει να με εκβιάσει, να με πιέσει και να μου δημιουργήσει τύψεις για να κερδίσει μέσω του οίκτου μου τη συμπάθεια μου. Εκνευρίζομαι όταν θεωρούμαι δεδομένη,την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια , διακριτικά, για να φύγω έτσι όπως δεν ήρθα ποτέ.

Σιχαίνομαι τους τύπους που προσπαθούν να με κατηγοριοποιήσουν, να μου δώσουν ένα προσωνύμιο και να με εντάξουν στις μίζερες λίστες τους. Σιχαίνομαι όταν μού κάνεις τον έξυπνο,όταν μού κάνεις επίδειξη, που εσύ νομίζεις ότι ανεβαίνεις στα μάτια μου αλλά ο πάτος σε ρουφάει αχόρταγα μωρό μου.

Σιχαίνομαι όταν νομίζεις πως σε έχω ανάγκη, ότι κάθε φορά που επιστρέφεις εγώ σε περίμενω. Πού προσπαθείς να με φυλακίσεις και να μου κόψεις τα φτερά. Όταν με κάνεις να πονάω, να δηλητηριάζομαι από τις τοξίνες που εκπέμπεις, όταν μου χαλάς τα βράδια και τα πρωινά λέγοντας μου δυο ειλικρινείς κουβέντες για να επιστρέψω στο σκατενιο κόσμο σου.

Σιχαίνομαι που ο χρόνος περνάει και κανεις οτι σε ενδιαφέρει, όταν μου λες πως όλη σου η ζωή είναι γκομενιλικια. Δεν είναι. Ζούσες πριν από αυτά, θα ζήσεις και μετά από αυτά. Σε σιχαίνομαι όταν δεν βλέπεις στον εαυτό σου πόσο μοναδικό πλάσμα είσαι και πόσο πολύ σαγαπω για αυτόν τον λόγο. Αν με πίστευες λιγάκι θα ήσουν εδώ και εγώ αυτό δεν το θέλω. Ο,τι ζήσαμε νερό και αλάτι, έπρεπε να τα δοκιμάσουμε όλα για να καταλήξουμε εδώ που είμαστε, σε αυτό που ονομάζουν οι άνθρωποι «…..» Αν και για μένα δεν είσαι ξεκάθαρα μόνο αυτό. 

Έπρεπε να σε μισήσω, να με έλξεις, να σ’αγαπω, να σε γνωρίσω και μετά να σε μισήσω αγαπώντας σε. 

Η ζωή είναι τόσο μικρή για να με εκφοβίζεις και να με πιέζεις, η ζωή μου είναι αρκετά μεγάλη για να τα υπομένω όλα αυτά, να σου τα συγχωρώ και να τα σβήσω κάθε φορά που με παίρνεις αγκαλιά. 

Μαζί είπαμε πως δεν φοβόμαστε το για πάντα αφού ξεπεράσαμε με τη γνωριμία μας το ποτέ.   Και ας μιλάμε όποτε θέλουμε, η κάθε σου μέρα αν και είμαι απούσα από επιλογή θα με χαρακτηρίζει κάθε φορά που θα βλέπεις κάτι μωβ δίπλα σε ένα νερό που ρέει. Θα σου θυμίζει τη φυγή μου και τη δροσιά που σου άφησα πίσω με ένα πένθιμο χαμόγελο. 

Είναι πολύ δύσκολο να σου παραδεχτώ πως η αγάπη μου για σένα ήταν κενή και όσο και να με γεμίζες εσύ, όταν κάτι είναι κενό δεν το νοιάζει με τι γεμίζει. Σαγαπω χωρίς αγάπη. 

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s