ΚΟΙΝΩΝΙΑ

αστικά ζόμπι

τίποτα από μόνο του δεν έχει κανένα νόημα. η ζωή, το φαγητό, το γέλιο, το κλάμα, όλα είναι τόσο μάταια μπροστά στην αιωνιότητα.
αλλά από μόνα τους, όταν δεν υπάρχει αλληλεπίδραση. τί θα ήταν η μητέρα μας χωρίς εμάς; δεν θα ήταν μητέρα. τί θα ήταν το αγαπημένο μας φαγητό χωρίς εμάς; ένα άδειο πιάτο με πρώτες ύλες.
η μαγειρική, ο άνθρωπος, το κλάμα, το νερό, το αίσθημα, έστω και αν αυτό είναι ένα τόσο αυθόρμητο όπως το γέλιο συνοψίζουν μια ιστορία και μια διαθεση. όχι μια παραίτηση. εμείς δίνουμε το νόημα στο καθε τι.
το αρχέγονο κάποτε θα μας εκδικηθεί που το ξεχάσαμε και προτιμήσαμε να ζούμε υπολογιστικά, στον αυτόματο, σαν μηχανές.
θα μας εκδικηθεί με το μούδιασμα, την ανάγκη του να δώσουμε αλλά δεν θα μπορούμε γιατί δεν μάθαμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να καθόμαστε και να περιμένουμε.
τότε θα είμαστε πραγματικά νεκροί, η ζωή είναι στην κίνηση. ο σύχρονος άνθρωπος είναι ένας βωμός που θυσιάζει τον άνθρωπο μέσα του για κάτι που δεν απαιτεί καν φαντασία και για αυτό ούτε επιθυμία.
κοινωνία νεκρών, αστικά ζόμπι που ψάχνουν αντίγραφα και παιχνίδια με οδηγίες χρήσης. ξέρω πως για κανένα θεό δεν θα ήμουν πρόθυμη να θυσιάσω τον άνθρωπο μέσα μου γιατί πιστεύω στο μέλλον. ίσως γιατί δίνω σημασία στο παρόν και προσπαθώ – όσο μπορώ- να μάθω κάτι απο το παρελθόν. αλλά τα σωστά μαθήματα που με απελευθερώνουν, δεν με εγκλωβίζουν.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s