ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ · Mini thoughts

Ο προορισμός

θα ήταν όλα καλύτερα αν ξέραμε πού ανήκουμε και το πώς θα φτάσουμε εκεί. Ακόμα και οι τυχοδιώκτες ανήκουν στις εξερευνήσεις τους, προχωρούν και παίρνουν πράγματα από τη ζωή. Ο δρόμος είναι διπλός, είναι η ευθεία που περπατάνε και η ευθεία που κατευθύνεται προς την καρδιά τους και ανακαλύπτουν με βήματα το εσωτερικό τους μονοπάτι. Ενώ οι στάσιμοι; Μπερδεμένοι και βαριεστημενοι με την βαρεμάρα της απογοήτευσης και της ματαιότητας των ελπίδων που και αυτό είναι θάνατος.
Είμαστε πλάσματα της συνέχειας. Για αυτό ακριβώς απομυθοποιούμε ανθρώπους, που όπως λέει και ένας πολύ καλός φίλος τους απομυθοποιούμε γιατί κακώς μυθοποιήσαμε τον άνθρωπο. Μερικές φορές στη ζωή μας η συναισθηματική μας οικογένεια μπορεί να αποτελείται από πρόσωπα που για να ανήκουν σε αυτή την οικογένεια έπρεπε να μυθοποιηθουν , μια μαγική κάλυψη των αστοχιών τους. Δεν μπορώ όμως να μην πιστέψω ότι κάποιοι δεν είναι μύθοι από μόνοι τους και να μην σταματήσω να ελπίζω ότι θα τους γνωρίσω.
Μα πιστεύω στη μαγεία γιατί αυτό μου λέει η διαίσθηση μου και αυτό είναι που θέλω, αλλά όσο περνάει ο καιρός το φίλτρο γίνεται ακόμα πιο σκληρό και επιτείνει τη μοναξιά που σε κυριεύει. Γιατί αυτή βρίσκεται στο κενό που κατέληξες όταν δεν ξέρεις που ανήκεις.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s