ΚΟΙΝΩΝΙΑ · ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ · Mini thoughts

Το ψέμα είναι η αλήθεια μας

Πολλές φορές για να υποστηρίξουμε αυτό που πιστεύουμε χρησιμοποιούμε ορισμένα ψέματα (ιστορικά, στερεοτυπικά, παραφιλολογίες, φήμες, μονόπλευρες ερμηνευτικές προσεγγίσεις) βάζοντας τον εαυτό μας σε μία πλάνη κάνοντας τον να πιστέψει οτι  αυτά τα ψέματα είναι η αφετηρία και η αιτία της γνώμης του. Και όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια , υιοθετούμε μια σοφιστική στάση, καταδικάζοντας την αλήθεια που δεν μας συμφέρει και χαρακτηρίζοντας τη ΑΥΤΉ προπαγανδιστικό ψέμα ( με όλες τις προαναφερθείσες μορφές). Όλος αυτός ο αδιέξοδος κύκλος γύρω από εμάς και το μυαλό μας, ενσωματωμένη αυτή η πρακτική στην κοινωνία , σε μια κοινωνία που μοιάζει να αποτελείται από άτομα που χορεύουν γύρω από τον εαυτό τους σε δικό τους ρυθμό συνθέτοντας χιλιάδες αυτοκινούμενους κύκλους με διαφορετικό ρυθμό η κάθε μια , ενταγμένες σε μεγαλύτερους κύκλους που γυρνάνε γύρω γύρω από τον εαυτό τους ελπίζοντας να φτάσουν έστω και λίγο στην προσέγγιση της αλήθειας.

Και όλα αυτά γιατί; Γιατί έχουμε επιλέξει πίστη σε αυτό το κάτι και κατέληξε εσκεμμένα ή μη να μας εκφράζει. Γινόμαστε ένα, γίνεται το κίνητρο για την πολιτισμική , ατομική μας εξέλιξη κάτω από το μανδύα του. η ζωή είναι από μόνη της πολύ απόλυτη για να ξεχαστούμε στην ουδετερότητα που δεν έχει αντιπρόταση. Στην κενή ουδετερότητα, την αβλαβή αλλά και αποκομμένη από κάθε ένδειξη ζωής.

Στην προσέγγιση ποιας αλήθειας συνεπώς; Της προσωπικής μας αλήθειας; Αυτής που εναρμονίζει αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε με αυτό που θέλουμε να γίνουμε; ή της απόλυτης αλήθειας που απαντά σε όλα τα ερωτήματά και σωπαίνει όλους τους φιλοσοφικούς ψιθύρους που ενέπνευσαν και εμπνέουν στο κάθε χθες και σήμερα άτομα που προσπαθούν να ανακαλύψουν ή να φτιάξουν το προσωπικό τους στυλ;

Ποια από τις δύο υπάρχει; Και ποια θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει;

Κάπου στο βάθος βάθος είναι μια κυρία που μας κοιτάζει επίμονα με ένα ειρωνικό, στοργικό αλλά και ανέκφραστο χαμόγελο , καθισμένη σταυροπόδι στο βάθος του μπαρ κάθε νύχτα της ζωής μας πίνοντας και καπνίζοντας. Είναι η ματαιότητα , βρίσκεται δίπλα στην πόρτα, είναι η πρώτη που συναντάμε καθώς μπαίνουμε στο μπαρ και η τελευταία που αποχαιρετούμε φεύγοντας. Αφού επιλέξαμε να μπούμε σε αυτό το σκοτεινό και μυστήριο μπαρ δεν μας μένει παρά να πιούμε το ποτό μας, να συζητήσουμε, να χορέψουμε. Και όλα αυτά προϋποθέτουν μια άποψη. Προϋποθέτουν το προσωπικό σου στυλ.  Δεν υπάρχει ούτε Armani ούτε Boss τρόπος για να αναδείξεις την αισθητική σου σε μία φωτογραφία. Δεν υπάρχει ούτε σινιέ ούτε haute couture τρόπος για να ξεχωρίσεις ανάμεσα σε τόσα καλοκαιρινά αυτορεπορταζ. ¨όπως λέει και ο Τομ Ρόμπινς στην Αμάντα, το κορίτσι της γης:

To σημαντικότερο πράγμα στη ζωή του ανθρώπου είναι το στιλ- δηλαδή το στιλ της ύπαρξης του, η χαρακτηριστική μορφή των πράξεων του. Γιατί άν ο άνθρωπος ορίζει τον εαυτό του με τις πράξεις του, τότε το στιλ είναι διπλά σημαντικό, γιατί αυτό καθορίζει την πράξη.

Είναι μάλλον το περιεχόμενο παρά η συνειδητοποίηση του περιεχομένου, που συμπληρώνει το κενό. ¨όμως η απλή παρουσίαση του περιεχομένου δεν είναι αρκετή. Το στιλ είναι ακριβώς εκείνο το σημείο που δίνει στο περιεχόμενο την ικανότητα να μας απορροφά, να μας κινεί. Το στιλ είναι εκείνο που μας κάνει να νοιαζόμαστε.

Asparagus, 1979, Suzan Pitt

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s