POEMS IN MY POCKET

Άσπρο σατέν

Σηκώθηκα χαράματα να ανάψω ένα τσιγάρο
Αφού τα χείλη μου είναι αφιλητα προσπαθώ να τα ξεγελάσω

Βγαίνω στο μπαλκόνι με τη νυχτικια την άσπρη την σατέν

«Ονόματα μην λες »

Άκουσα τη γειτόνισσα να μου λέει χθες.

Φοράω από πάνω τη ρόμπα μα κρυώνω

Είναι καλοκαίρι στο ημερολόγιο.

Σπρωχνω τη φράντζα μου για να ανάψω τη φωτιά

Μα η φωτιά είναι μέσα μου

Η οργη μου δεν έχει καταλαγιάσει.

Κάθε άνδρας που με πλησιάζει για σεξ

Ακουμπάει τα σπασμένα μου γυαλιά

Και όμως δεν ματώνει.

Κρύο στο μπαλκόνι

Το δάκρυ μου παγώνει

Γίνεται κρύσταλλο

Ένα βάρος που με λυτρώνει.

Μπαίνω μέσα

Ένα σωμα κείτεται ευχαριστημενο στο κρεβάτι

Μα ο ύπνος εμένα γιατί δεν με πιάνει.

Η αγκαλιά του ανοιχτή

Αγκαλιάζει το κενό

Μου έρχεται να γελάσω

Αλλά φοβάμαι στο τέλος να μην κλάψω.

Κάτι μέσα μου σφυρίζει εύθραυστη μα αθάνατη ζωή

Οφειλές της ζωής για αληθινή αγάπη

Προτου γεράσω 

Και δεν μ’αρεσω ούτε εγώ πια

Να μου τη βρεί 

Κι ας είναι σκιά

Τουλάχιστον να είναι εκεί.

Άσπρο σατέν τα όνειρα μου

Μαλακή, βαμβακερή η καρδιά μου

Όχι , όχι μην με ακουμπάς εδώ

Γαργαλιεσαι στο σατέν

Ακόμα και στον ύπνο σου

Αγόρι μου γλυκό.

Ελπίζω όταν ξυπνήσεις

Να μην δεις τα δάκρυα μου.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s