ζώον πολιτικόν

Πριν και μετά από την οργή

Ξεχασμένος κι ατίθασος

Πριν την οργή και μετά απ’ αυτήν, υπάρχει πάντα η φ τ ώ χ ε ι α. Η φτώχεια των αναστεναγμών που συνοδεύονται από το τινάγμα της καύτρας του τσιγάρου, τα κρυφά δακρύα ή τα πνιχτά αναφιλητά. Η φτώχεια που επιβάλλει ο καταναγκασμός της αλλοτρίωσης και η υποχώρηση του ανταγωνισμού. Η φτώχεια της ζωής στο συρματόπλεγμα ή στο μικρό δωμάτιο της κοινωνικής απομόνωσης. Η φτώχεια των αισθήσεων, των ορέξεων και των γεύσεων και, φυσικά, των εμπειριών που έμειναν παντοτινά στη σφαίρα του φαντασιακού. Η φτώχεια του σημείου και η καταδίκη της ερμηνείας.

Η φτώχεια και οι χιλιάδες υποστάσεις της θυμίζουν την ιστορία του μικρού Ζακ που μεγάλωνε ισορροπώντας στο κενό που όριζε ο κόσμος της μητέρας του κι οι ζωές των άλλων. Η Κατρίν, μια φιγούρα ζεστή και συγχρόνως απόμακρη, συνήθιζε να στέκεται στο παράθυρο και να κοιτά το πεζοδρόμιο με το ίδιο πάντα άδειο κι επίμονο βλέμμα. Η μερική κώφωση…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 716 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s