Αμπάουτ Μι · ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Λίγο πριν πέσει το σκοτάδι ένα καλοκαιρινό βράδυ

Είμαι σαν την μπαταρία μου. Μονίμως φορτισμένη με 20% γιατί το προηγούμενο βράδυ δεν ήξερα αν θα με χρειαστώ. 

Βλέπω στις σκληρές μου γάμπες ένα λουλουδάκι από στυλό που το ζωγράφισα όταν διάβασα. Χαμογέλασα γιατί αυτό το έκανα και μικρή. Είναι καλοκαίρι και είμαι 19. Ο Γιάννης προχθές μού είπε κοιτα τι ωραία μέρα που έχουμε σήμερα. Όταν γύριζα από το κρασί το ίδιο βράδυ στο λεωφορείο έβλεπα πόσο όμορφη είναι η Θεσσαλονίκη τα καλοκαιρινά βράδια. Είμαι 19 και είμαι υγιής, πεισματάρα, χαρούμενη, με μια μικρή γεύση από ζωή και κερασακια να με περιμένουν στο ψυγείο. Σε κάθε περίοδο των εξετάσεων ονειρευόμουν ένα καλοκαίρι καταπληκτικο, όμορφο, με γιασεμί και άρωμα λουλουδιών. Κάποιες φορές το ζούσα. Κάποιες το περίμενα. Μερικά καλοκαίρια ακόμα τα περιμένω. Είμαι στο σταθμό των τρένων και περιμένω το βαγόνι σου. Μα ξέχασα προς στιγμήν πως η ζωή μου είναι σαν σινεμά: όλα κατασκευάζονται.

Η ζωή είναι τόσο αστεία όταν βάζεις προτεραιότητες. Είμαι ένα κορίτσι που δεν έχει βιώσει τον πόλεμο, τη φυλακή, την εξορία, τη προσφυγιά, το να μην έχεις να φας , το να μην ξέρεις αν θα δεις το πρωινό που ξημερωνει. Δεν μπορώ να μιλάω για πανταχού παρούσα αδιάλειπτη θετικότητα. Θα ήμουν υποκριτρια. Αλλά δεν είμαι και ένα άχρηστο κορίτσι. Τίποτα δεν μου χαρίστηκε. Η ζωή μου δεν έχει κανένα σωσίβιο και κανένα πλούσιο back up. Ο,τι κατάφερα το κατάφερα μόνη μου, ο,τι έγινα, έγινα γιατί διάβασα, άκουσα, είδα, έζησα πράγματα που γουσταρα. Και ναι, παρά το νεαρό της ηλικίας μου έκανα χοντρές μαλακίες που έβλαψαν μόνο εμένα. Και παρόλα αυτά όσα βρώμικα χέρια και αν με άγγιξαν κατάφερα να μείνω καθαρή σαν διαμάντι που αντί να το σκληρύνουν οι κακουχίες παρέμεινα ευαίσθητη και μαλακια σαν μαλλιά μικρού κοριτσιού. Γιατί σπάει η καρδιά μου κάθε φορά που ο μπαμπάς μου με φιλάει στο μάγουλο. Και ας έχουν υπάρξει διαφωνίες που ζήσαμε εξαιτίας της δικής μου ορμητικότητας και δικής του αυστηρότητας. Δακρύζω γιατί δεν μου χτύπησε ποτέ τα λάθη μου και δεν μου εξυσε καμία πληγή. Δακρύζω από την αγάπη και την καλοσύνη του. 

Δεν θα αλλάξω, μονάχα θα εξελιχθω. Θα βλέπω το μέλλον όσο πιο κοντά στο σενάριο που θέλω εγώ να σκηνοθετήσω. Άλλωστε οι προσωπικές μου επιλογές για τη συντροφιά, τη φιλία, την καριέρα έχουν ένα μυθολογικό στοιχείο. Υπήρχε; Το ανακάλυψα; Το επινόησα; Ποιος ξέρει; 

Η απάντηση είναι ο καπνός της τελευταίας τζουράς που κάνεις όταν βλέπεις να έρχεται το λεωφορείο. 

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s