CULTURE'S SLUT RADIO · POEMS IN MY POCKET

Ραντεβού το τέλος

Τώρα σ’ ένα δωμάτιο μόνη

ο καφές να παγώνει

μέσα μου το χάος.

 

Λάθος, το μπερδεύω με το πάθος

στη Ναυαρίνου Μετράω

τις στάχτες των ματιών σου

που κλαίνε.

Γελώντας, έτσι ξεχνιέμαι

δακρύζω, μα παρηγορούμαι.

 

Είναι τόσα πολλά, είναι τόσο κοντά

είναι τόσο μακριά τα μαλλιά μου όταν βρέχονται.

 

Άδειοι οι δρόμοι,

περπατάω με τα φαντάσματα στην πόλη

ζωντανοί νεκροί σκέφτονται τη δική τους δόση.

Μαμάδες με παιδιά , από αγνώστων πατεράδων μωρά

στενά με ζευγαράκια, γεμάτα φιλιά.

Μερικές φορές η ζωή είναι τόσο αντιφατικά ωραία

το αύριο δεν είναι πια αργά.

Νωρίς η δική μου φυγή

απ’ ο,τι με αδικεί και με στεναχωρεί.

Πρόλαβα να είμαι παρών

μού είπες με τα μάτια

κάπου στα σκοτάδια

σ’ ένα στρώμα από φενιζόλ.

 

Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος από καλές προθέσεις

διάβασα

εξαρτάται από το πόσο χρόνο θέλεις να διεθέσεις

σκέφτηκα.

 

Μια μισογραμένη σελίδα, ατελείωτη

σαν την αγάπη μου για σένα

σαν την ευγνωμοσύνη που μου έδωσες ζωή

και την πήρες μαζί σου στη φυγή.

 

Στην αρχή νευρίασα, μετά λυπήθηκα.

αργότερα έκλαψα

από εκεί και πέρα έζησα

γιατί εγώ ένιωσα

όταν για τελευταία φορά σε χαιρέτησα.

Είχα επίγνωση του τέλους.

16467223_1868998606645738_2144916024_n

 

 

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s