CULTURE'S SLUT RADIO · ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Ανάσταση 

Γράφω ανήμερα της δεύτερης Αναστάσης του Ιησού, αφού την πρώτη δεν την πρόλαβα γιατί κοιμόμουν. 

Είναι κρίμα και άδικο οι γονείς να μην εξηγούν τη σημασία της Αναστάσης στα παιδιά τους και  να μένουν στο απλό θρησκευτικό ανώφελο παραμυθακι . Το έθιμο μπορεί να είναι κάθε χρόνο το ίδιο και το ίδιο αλλά εφόσον οι άνθρωποι (είναι υγιές) αλλάζουν κάθε χρόνο γιατί αναπροσδιορίζουν ορισμένα στοιχεία της προσωπικότητας και της ζωής τους για αυτό ακριβώς το λόγο βιώνουν συμβολικά και ποιητικά μια διαφορετική υπενθύμιση της Ανάστασης. 

Τι συμβολίζει για μένα:

1) πρέπει να πεθάνει κάτι για να γεννηθεί κάτι άλλο που θα έχει μία πιο δυνατή μορφή γιατί το μόνο που έχει να φοβηθεί το έχει ήδη ζήσει- είναι ο θάνατος και αυτός του επέτρεψε τη ζωή.

2) Οι καλοί πάντα πεθαίνουν στο τέλος ή για την ακρίβεια τους σκοτώνουν τα βρώμικα συμφέροντα.

3) είναι μία κινητή γιορτή το Πάσχα και αυτό μας βάζει να σκεφτούμε πως η Ανάσταση δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε χρόνο και δεν πρέπει να έχει. Ένα ημερολόγιο είναι πολύ λίγο για να καθορίσει την στροφή του εαυτού σου σε κάτι καλύτερο ή τουλάχιστον πιο ταιριαστό για σένα.

4) Τόση φιγούρα και και κατάνοιξη για να δούμε τι φοράει η διπλανή ή για να κριτικάρουμε αυτούς που έρχονται παρά 5. Αυτό και αν χρειάζεται θάνατο για να Αναστηθεί ως κάτι πιο λειτουργικό.

5) Τα κόκκινα αυγά, οι συγκινημένες κυρίες στις απόμερες αληθινές εκκλησίες που ξαναζούν το θάνατο του ευσεβούς ερωμένου τους, όλος αυτός ο θρήνος, η αγάπη, ο δαρμος, τα μωβ λουλουδάκια περιμένουν υπομονετικά την κοινωνική δικαίωση που έρχεται πάντα την επόμενη μέρα αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να θρηνήσουμε σαν να μην υπάρχει το αύριο.

Παντού υπάρχει η ποιητικότητα και η τέχνη. Ο συμβολισμός είναι η μητέρα των πάντων. Αν τα παιδιά δουν αυτό το συμβολικό πέρασμα της κάμπιας σε πεταλούδα θα βρουν το ρόλο τους: να παίξουν, να φανταστούν, να δημιουργήσουν και να μαγευτούν. 

Γονιός δεν είμαι, γονιός ίσως μπορεί να μην γίνω και ποτέ. Μιλάω σαν παιδί που μαγεύεται από τις ιστορίες και έψαχνε ασυναίσθητα κάποιο νόημα σε ο,τι παράλογο, βαρετό , επιφανειακό και μαζοποιημένο έβρισκε.

Αυτό γιατί το άκουγα χθες
Και κάπου εδώ να μοιραστώ ένα όνειρο που ειχαμε από κοινού με τη φίλη μου τη Βίκυ για Πάσχα στην Μήλο.

Τα πρώτα μας μπάνια σε αυτά τα υπέροχα νερά, Αναστάση με τη δική μας έννοια σε ένα απόμερο αληθινό καμβά της πνευματικότητας μας aka εκκλησάκι . Ξυπόλητες, με αέρινα ρούχα, αλμύρα στα μαλλιά, ταπεινό και παιδικό βλέμμα που δεν θυμάται το παρελθόν και είναι τυχερό γιατί ζει μόνο στο τώρα. Κρασάκι, τσιγαράκι, κουβέντες με γέλια και πάθος. Δεν υπάρχουν χρήματα, άγχη, πόνος και απογοήτευση. Και αν υπάρχουν δεν μας ενδιαφέρει γιατί δεν μας επηρεάζουν. 

Πρωινά που θα μας περιμένει η κρύα θάλασσα, μεσημέρια με την γραφική και γοητευτική Ελλάδα.

Γιατί έτσι είμαστε εμείς. Τα λεφτά μας τα επενδύουμε σε αναμνήσεις. Στο τέλος μόνο αυτά μένουν.

Την έχεις.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s