Αμπάουτ Μι · Mini thoughts

Τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου

Περπατούσα αμέριμνη, με βλέμμα -ωπ, τι έχουμε εδώ, δεν είσαι αυτό που ψάχνω, επόμενος,- μέχρι που οι ματιές μας συναντήθηκαν από μακριά. Ήταν εκεί, με το γυαλιστερό της περιτύλιγμα, με ένα μειδίαμα που σε καλεί να την πάρεις, αν είχε δάκτυλα θα με καλούσε ναζιαρικα. Πλησίασα κοντά της, την άγγιξα σε όλες τις μορφές της ανά τους αιώνες, η παλαιότερη εκδοχή της από το ένδοξο 1985. Η πιο πρόσφατη, μόλις το 2008. «Τι περιμένεις, είμαι αυτό που ψάχνεις» την άκουσα να ψιθυρίζει με μία αισθησιακή σιγουριά. Δακρύζω που έχουμε μνημόνια, που πρέπει να ζήσω σαν φτωχή- τίμια κοπέλα in a big city , μισώ τον εαυτό μου που δεν γεννήθηκα 10 χρόνια νωρίτερα για να μπαίνω σε βιβλιοπωλεία και να αγκαλιάζω βιβλία που θα γίνουν δικά μου. Έψαξα στο πλήθος κάποιον συμπασχοντα που ήθελε να μου κάνει δώρο. Κανείς.
Γλυκιά μου Βαβέλ, θα έρθω να σε πάρω. Θα βγείς από τα τεχνητά φώτα και θα κοιμάσαι δίπλα μου, στο κομοδινακι μου, στο μαξιλαράκι μου το μαλακό, που κάνει vintage όνειρα και ζει στη πόλη με την αιώνια φοιτητική νότα. Γλυκιά μου Βαβέλ, σκούπισε μου το eyeliner που τρέχει. Έχω διαβάσει/ακούσει/ φανταστεί τόσα πολλά για σένα, πότε θα γνωριστούμε;
Σύντομα. Σου το υπόσχομαι.

-θεσσαλονίκη

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s