Αμπάουτ Μι · ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Μόνη

Μόνη.Απόγευμα Μάρτη. Συντροφιά ένας τελειωμένος φυσικός χυμός πορτοκάλι – παιδική γεύση απ’ όταν πήγαινα ακόμα σχολείο- και δύο τσιγάρα – εφηβική γεύση γεμάτη ενοχική απόλαυση στο μπαλκόνι του παλιού μου δωματίου-. Και οι δύο γεύσεις, εδώ στη Θεσσαλονίκη, υπενθυμίζοντας μου πως δεν υπάρχουν συγκεκριμένα  μέρη για να βρείς έναν παλιό σου εαυτό. Οι γεύσεις, η μυρωδιές και το γλυκόπικρο του χρόνου που φεύγει πριν προλάβεις να το ρουφήξεις βρίσκονται μέσα μας.

Σήμερα το πρωί τελείωσα τη Μαλβίνα. Την αυλαία έκλεισε ο Γιώργος Χρονάς με ένα μονόπρακτο αφιερωμένο σε εκείνη (σελ.168-180, διάβασε το πατώντας πάνω στο χρωματιστό «Μαλβίνα» της προηγούμενης σειράς), το οποίο τελείωσα με συγκίνηση λίγο μετά το μάθημα. Μαλβίνα πριν την Ιλιάδα, μετά Οδύσσεια και μετά πάλι Μαλβίνα. Οι 3 νέοι  άγγελοι ήρθαν  να την πάρουν. Κι εγώ δεν έχω κάποιον να μοιραστώ τη γλυκιά πίκρα του φρεσκοδιαβασμένου βιβλίου.

Τέρμα πια τα πρωινά στο κυλικείο της Θεολογικής με την καταπληκτική θέα με τη Βίκυ που μιλούσαμε από το τι θα κάνουμε μαζί το απόγευμα μέχρι και για τον έρωτα, την φιλοσοφία και τα όνειρα που είχαμε μικρές και έχουμε μεγάλες. Τέρμα πια οι γλυκιές κουβέντες με ένα μακρινό αίσθημα. Τέρμα το υπέροχο κουλτουριάρικο και ατακαδόρικο χιούμορ της Εύας.

Πίνω τον πρώτο μου καφέ μετά από 3 μήνες (φρέντο καπουτσίνο) μόνη μου. Με μικρές ρουφηξιές από σλιμάκι  ίσα ίσα να σπάει την έντονη γεύση του ροφήματος. Καμία ζωντανή ψυχή γύρω μου.  Μόνο πολιτικοί καιροσκόποι το παίζουν προδομένοι σήμερα. Σας πρόδωσε η αδιαλλαξία και το αρχηγιλίκι σας παιδιά.

Μόνη μου, με το λαδί πουλοβεράκι μου στο οποίο αναπαύονται τα κόκκινα μαλλιά μου.Μόνη στις σκάλες, μόνη σε ένα άδειο αμφιθέατρο γεμάτο χαριτωμένους ξένους. Κι όμως, άδειο. Επίπονα άδειο, γιατί δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την μοναξιά. Πολλές φορές δεν πονάει το αποτέλεσμα,όσο η αιτία. Μα πιο πολύ πονάει η απουσία της.

Βιαστικά στρογγυλά μολυβένια γράμματα πίσω από μερικές προκηρύξεις. Τυπωμένα σφυροδρέπανα να μας θυμίζουν γιατί τα νιάτα οφείλουν να είναι επαναστατικά. Σκόρπιες  φωνές γύρω που δεν λένε και τίποτα, ικανές μόνο να αερολογήσουν.

«Μετά το μάθημα θα πάμε να δούμε για γυαλιά John Lennon» . Να μας θυμίζουν τη γαλήνη και την ήρεμη ανησυχία  που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας υπό το δικό του πρίσμα. Αυτή την ανησυχία -sorry John- τη βλέπω εδώ και 19 χρόνια στα γαλανά μάτια της αδερφής μου. Κάθε φορά που ακούω για «ήρεμη δύναμη» αυτή τη δύναμη τη ταυτίζω με το πράο της βλέμμα. Αλλά και τα γυαλιά, δεν λέω, καλοδεχούμενα.

Ανούσια ξεπεσμένα φλερτ για να δείξουμ ετη γαματοσύνη μας. Κουβέντες που σε πρήζουν και δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσουν.Τυπικές στιχομυθίες με γνωστούς που περιμένουν κάτι από σένα. Αδιάκριτα βλέμματα στην φούστα σου στα λεωφορεία και στα γραπτά σου στα αμφιθέατρα. Κιέλ ντεκατάνς.

«Καταλάθος ήρθα εδώ» θέλω να πω στο παιδί που με ρωτάει πού βρίσκεται η αίθουσα 112. » Καταλάθος γεννήθηκα εδώ, εγώ ενώ θα μπορούσα να έχω γεννηθεί άλλη. Καταλάθος μου αρέσουν τα βιβλία, το να γελάω με όση ειλικρίνεια έχω και καταλάθος να νήματα του μυαλού μου γεννούς τις συγκεκριμένες σκέψεις. Καταλάθος μοναδική. Για αυτό και μόνη».

(όπως όλοι)

https://youtu.be/TaIuHTlnWxo?t=96

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s