ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ · Mini thoughts

Όταν κοιτάζεις ένα λεπτοκαμωμένο φυσητό γυαλί δύο πράγματα σκέφτεσαι: πόσο όμορφο είναι και πόσο εύκολα σπάει.

Για τη Μαρία

​Το ερώτημα δεν είναι αν αλλά για πόσο μπορεί η ζωντάνια, η ομορφιά να αντέξει απέναντι στη θλίψη.

Όλοι μας έχουμε κρυφές φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις, μοιραία συγκινούμαστε από το θέαμα των χαρακτήρων που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να υποταχτούν στις ποταπές πραγματικότητες της ζωής. Όλοι μας εκφράζουμε αυτή την επιφανειακή ζωντάνια του ζην που από κάτω της υποβόσκει μία ένταση της αιώνιας, βουβής θλίψης.

Όταν τα γαλαζοπράσινα μάτια με κοιτάν είτε με απορία, είτε με έκπληξη είτε με μία απλή θλίψη που ταιριάζει τραγικά ταιριαστά με το μελαγχολικό βλέμμα θέλω να σου πω πως δεν είναι αυτό που είσαι που σε τραβάει πίσω (αν και για μένα είσαι ήδη πολύ μπροστά) αλλά αυτό που νομίζεις ότι είσαι.
Ποτέ δεν κλαψουρισες ούτε ουρλιαξες, η θλίψη σου ήταν διάφανη και τόσο διακριτική που σε έκανε να μιλάς πάντα χαμηλόφωνα, υπαινικτικά με λέξεις προσεγμένες και χιονισμένες από τη λεπτότητα σου.

Αργά γλιστράς στη συντριβή, Μαράκι. Αργά και διάφανα. Να θυμάσαι πως διάφανοι είμαστε. Ζώα διάφανα που μας τρομάζει η αντανάκλαση στα ποτάμια της ζωής, πάσχοντα από από αγνή, καθαρή υπάρξη. 

Όμως όλα εξαρτώνται από το πόσο ζωντανός αντέχεις να νιώσεις.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s