Αμπάουτ Μι · ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ · ζώον ερωτικόν

Τα Χριστούγεννα δεν θα είναι ποτέ τα ίδια. 

Καταλαβαίνεις οτι έχεις μεγαλώσει όταν αρχίζεις να απομυθοποιείς όλα αυτά που σε μάγευαν μικρ@. Τα Χριστούγεννα, για παράδειγμα. Οι συμβουλές του μπαμπά,  ένα άλλο παράδειγμα. Η περιπετειώδης  ζωη της γιαγιάς που ξεδιπλωνόταν λίγο λίγο με ένα φλυτζανάκι απογευματινό ελληνικό  καφέ και λίγα μπισκότα Μιράντα. (Γιαγιά,  νόμιζα πως οι μικρές σου αλητείες είχαν τη γεύση Μιράντα παπαδοπούλου, γιατί οι δικές μου είναι πικρές; )

Τα Χριστούγεννα δεν έρχονται πια για να συμπληρώσουν τη χαρά μου με λίγα παιχνίδια και πολλές αγκαλιές από τα άτομα της οικογένειας που συνήθιζα να μυθοποιώ. Η ενηλικίωση μου συντελέστηκε όταν ανακάλυψα την ομοιότητα εκείνων που αγαπώ με τον υπόλοιπο κόσμο. Πλέον δεν με γεμίζουν τα υλικά που μου υπόσχονται δημιουργική απασχόληση με τον εαυτό μου, από τον εαυτό μου αλλά θέλω άλλα δώρα, πιο σπάνια,πολυτιμότερα. Ζητώ από τον Άη μπίλι περισσότερο ξέγνοιαστο  χρόνο με άτομα που πρώτα συναντήθηκαν τα πνεύματα μας και μετά τα χέρια μας. Γέλια,  χαρές,  ωραίες συζητήσεις, καπνοί και ζεστά κύματα από θερμαινόμενα σώματα που αγκαλιάζουν την ατμόσφαιρα και μας υπαγορεύουν να κάνουμε το ίδιο. Ειλικρινή φιλικά βλέμματα που συναντιούνται και δίνουν στο γιορτινό κλίμα το δικό τους στίγμα. Ζεστά αγγίγματα, γοητευμένα βλέμματα, καυτές ανάσες από στοματα που μετά βίας έκλεισαν ή κλείνουν τη δεύτερη δεκαετία της ζωής τους και νομίζουν οτι είναι μεγάλοι. Όχι,  δεν είναι μεγάλοι. Είναι νέοι. Έχει διαφορά. Όχι άλλοι άστεγοι, όχι άλλος πόνος σε άτομα που αγαπώ και δεν αγαπώ γιατί δεν τα γνωρίζω όσο θα θελα, όχι άλλη πίκρα,  τονοι όμως ενεργητικότητας κ διάθεση να ζήσουν. Αλλά μπέιμπι, δεν ανταλλάσσω τις κούκλες που απέκτησα τόσα χρόνια για κάποιο από αυτά. Αυτές κάποτε λατρεύτηκαν σαν μικρές θεές, και η αφοσίωση δεν ξεχνιέται. Η ζωή δεν είναι καπιταλισμός, δεν θέλει ανταλλάγματα για να σου προσφέρει. Η ζωή πρέπει να είναι γενναιόδωρη αλλιώς είναι ένα κακό ψέμα. 

Μπαμπά, δεν τα ξέρεις όλα. Δεν μου είπες ποτέ βέβαια οτι τα ξέρεις όλα, αλλά με συμβούλευες και νόμιζα οτι τα ξέρεις όλα. Σε έβλεπα σαν ένα σοφό κύριο που δεν ήθελε να παραδεχτεί τη σοφία του και ένιωθε ασφάλεια στην μετριοφροσύνη του. Αλλά όχι Χαρίλαε, δεν τα ξέρεις όλα. Όχι οτι αυτό έχει καμία σημασία, γιατί και τον καιρό που σε νόμιζα για σοφό έκανα πάντα και μόνο του κεφαλιού μου-το ένστικτο μου  ήταν δυνατότερο του θαυμασμού μου.

Γιαγιά, οι περιπέτειες σου σβήστηκαν μαζί με σένα προτού μού τις πεις όλες . Για αυτό δεν ανυπομονώ πια να τις ακούσω. Θέλω να ζήσω  τις δικές μου. Και απ’ο,τι φαίνεται πρέπει να υποστώ πολλές πικρές προτού τις εξιστορήσω  κι εγώ σε καποι@ που διψάει για ιστορίες με μερικά μπισκότα Μιράντα παπαδοπούλου.  Γιατί στο τέλος αυτό που σου μένει δεν είναι η πίκρα του καφέ, αλλά η γλύκα. 

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s