Αμπάουτ Μι · ζώον ερωτικόν · Mini thoughts

Οι Κυριακές είναι για διαγγέλματα.

Δεν ξέρω τι λες εσύ. 

Εγώ θα πεθάνω μια μέρα ανάμεσα σε βιβλία, σε γεμάτα τασάκια,σε μισοάδεια ποτήρια. Ανάμεσα σε ανάποδα γυρισμένα σκαμπό που τα’ βαλα στον κώλο μου ψάχνοντας μια θέση μέσα σου. Ξέροντας οτι θα είναι άβολα, βλέπεις προνόησα. 

Ανάμεσα σε σκισμένα χαρτιά,ζωγραφισμένα με αίματα. Ανάμεσα σε υγρές μπλε πετσέτες με κόκκινα σημάδια. Θα πεθάνω ανάμεσα στα μηνύματα και τα τηλέφωνα, τα γραμμένα τετράδια, τις κατσαρές τρίχες στο μαξιλάρι που αγκαλιάζω όταν κοιμάμαι. Ανάμεσα στο «ναι! Αυτή είμαι, αλλά ποιά είμαι;» και στο «σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε». Ανάμεσα στα γέλια μου και τα δάκρυα μου, τα χτυποκάρδια μου και τις γλύκες μου. 

Δεν ξέρω τί ώρα. Μάλλον την ώρα που θα αποφασίσω μετουσιωθώ σε κάτι καινούργιο. Που θα έχει τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα με εμένα δείχνοντας μια καλλιγραφική διάθεση πάνω σε άσεμνες λέξεις -Προσπάθεια εξωραϊσμού (είναι κατάρα να έχεις ένα όνομα που θέλει να το υπηρετείς). Σε κάτι που θα στέκεται με την αθωότητα του νέου μπροστά σε έναν δρόμο άγνωστο. Το άγνωστο δεν το φοβάμαι-στο σχολείο θυμάμαι ήμουν καλή στο άγνωστο. Αν με ρωτήσεις τί φοβάμαι περισσότερο σ’αυτή τη ζωή είναι μην τυχόν μου τελειώσει πριν ζήσω όσα ονειρεύτηκα. 

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s