CULTURE'S SLUT RADIO · Αμπάουτ Μι · ΚΟΙΝΩΝΙΑ · TRAVELLING

Θεσσαλονίκη

H Θεσσαλονίκη που αγαπώ μοιάζει σαν ένα μωρό που καίγεται. Σαν ένα μωρό που θέλει να παίξει, να γελάσει , να περπατήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται, να χοροπηδάει σαν τρελό στην Καμάρα και το βράδυ να ντυθεί στα μαύρα και να πιει ένα ποτό στην Ναυαρίνου.

Να περπατάει βλέποντας τον ήλιο να πορτοκαλίζει  από κούραση και να το κάνει να σουφρώσει για λίγο τη μύτη του αφού το τυφλώσει ελαφρά. Τα απογεύματα πρέπει να γίνονται αντιληπτά ως τα πρωινά της νύχτας γιατί μέσα στη νύχτα κρύβεται μια νέα μέρα, εξίσου ωραία αν το επιλέξεις. Η νύχτα ζει με τόσο στυλ και χωρίς σταγόνα φως. Για αυτό δεν μπορούν να αντιληφθούν τη μαγεία της όλοι.

Aυτή η πόλη είναι μια αιώνια φοιτήτρια. Διατηρεί την νεανική αθωότητα και τον πρωτόγνωρο ενθουσιασμό μέσα σε ένα ώριμο μαλακό ύφασμα γεμάτο στοργή και πλεγμένο με πολλούς κόμπους τόσους, όσους και οι ιστορίες των κατοίκων της. Κάτοικοι με παρελθόν και με ζωντανό παρόν γεμάτο από λάθος αποφάσεις, με γέλια, με μπύρες, με κλάματα και Nick Cave , με  μπλε Ενοχές  που τους κάνουν να θέλουν να τραγουδήσουν αλλά αρούνται στο να πετάνε 20λεπτα στους πλανώδιους μουσικούς. 20λεπτα εν είδη χρυσού. 2ο λπτά από το χρόνο τους για να φανταστούν.  Να κσεφτούν αυτόν που τους λείπει. Να συγκεντρωναν όλα τα άν της ζωής τους και να τα έκαναν εικονικές φαντασιακές συνέπειες. Αλλά έλεγαν….

Αυτή η πόλη είναι μια ήρεμη πάνκ. όσο πανκ μπορεί να είναι η ησυχία. όσο ήσυχη είναι η πανκ. 

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s