ΚΟΙΝΩΝΙΑ · ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ · ζώον πολιτικόν · POEMS IN MY POCKET

Κόκκινη

Με το που μπήκα στο Πανεπιστήμιο ανακάλυψα τις τρεις βασικές ανισότητες του καπιταλισμού.

δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα :

  1. στην πνευματική και χειρονακτική εργασία
  2. Στην πόλη και την επαρχία
  3. Στη γεωργία και τη βιομηχανία.

Το παιδί που περνά τη μέρα του καθαρίζοντας τζάμια στα φανάρια απέναντι από τα Πανεπιστήμια  μετράει τα εικοσάλεπτα του.

Η κοπέλα με το corpus στην αγκαλιά μετράει τα εικοσάλεπτα της πριν περάσει τη διάβαση πεζών.

Τις προάλλες είδα τον εαυτό μου σε  ένα φιλμ (la chinoise, 1967)  να εξομολογείται  στην κάμερα τους ίδιους προβληματισμούς 49 χρόνια μετά με μια που μου μοιάζει καθώς βλέπει το πρόσωπο της να σκέφτεται τα ίδια μέσα απο μια αντανάκλαση στο παράθυρο ενός  λεωφορείου.

Και σχεδόν συνειρμικά μου έρχεται στο νου οι τελευταίοι στίχοι από ένα ποίημα που έγραψε η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ στα 16 της:

Τι θα γίνουμε;

πως θα πορευτούμε;

Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε;

Με αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτων

των ψυχών από δίπλα μας;

Ένας δρόμος υπάρχει, ένας τρόπος.

Μια θα’ναι η Νίκη :

αν πιστέψουμε, αν γίνουμε, αν πορευτούμε.

Μόνοι μας.

Μόνοι μας.

Μία μειονότητα με σωστές ιδέες δεν είναι μειονότητα.

Όταν ο ήλιος δύει όλα είναι κόκκινα. Μετά εξαφανίζονται. Αλλά στην καρδιά μου ο ήλιος ποτέ δεν δύει. 

 

Though this world’s essentially an absurd place to be living in
It doesn’t call for total withdrawal

I’ve been told it’s a fact of life
Men have to kill one another
Well I say there are still things worth fighting for

La Resistance!

Though this world’s essentially an absurd place to be living in
It doesn’t call for (bubble withdrawal)

It said human existence is pointless
As acts of rebellious solidarity
Can bring sense in this world

La Resistance!

Όταν ήμουν μικρή και έκανα αταξίες μου έλεγε ο μπαμπάς μου πως άμα συνεχίσω έτσι θα με κουρέψουν γουλί (sic) στην πλατεία. Νόμιζα πως όλα αυτά ανήκαν στη σφαιρα της επιστημονικής φαντασίας , σε μια τυραννική χώρα που υπερισχύει πάντα το δίκαιο της πυγμής. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι αυτή η χώρα ήταν η Ελλάδα. Τόσο πνευματικά αμόρφωτη.

Μεγαλώνοντας και διαβάζονται Ιστορία θα θεωρούσα αναμενομενη την αναφορά του ονόματος της χώρας μας. Μονο στην Ελλάδα οι άνθρωποι θα χαίρονταν με το κομμένο κεφάλι του Αρη Βελουχιωτη σε δημόσια θέα. Μονο στην Ελλάδα θα είχαμε τους χαμογελαστους -καλή ώρα- ταγματαλητες στο προσκήνιο της εξουσίας να ξεφυλλίζουν καταλόγους με όπλα και να ξεστομίζουν χυδαιολογίες σε συναδέλφους τους. Μονο στην Ελλάδα η Δημοκρατία ξέρει να συγχωρεί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνα. Και η Ελληνική Δημοκρατία είτε έχει alzheimer είτε δεν κατάλαβε τίποτα ποτε απο οσα της συνεβησαν εξαιτίας νοητικής στέρησης. Εγω παλι θέλω να ελπιζω πως κάποτε θα συγκεντρωθεί και θα κοιτάξει κατάματα την ασχημια του παρελθόντος της και θα ατενισει με γενναιότητα και αποφασιστικοτητα το μέλλον της. ΑΠΟΚΤΩΝΤΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ. Διεκδικώντας όλα όσα την εκλάπησαν.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s