Αμπάουτ Μι · ΚΟΙΝΩΝΙΑ · ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ · ζώον ερωτικόν

Εσύ πότε έχασες την παιδικότητα σου;

Μια ερώτηση παγίδα. Από τις λίγες φορές που το πότε κρύβει το πώς. Μια ερώτηση που σε αυτή δεν χωράει κανένα γιατί. Είναι πολύ μεγάλη για να αφιερώσει μια γωνιά της πολλαπλότητας της σε μια μικρή έννοια σαν το γιατί.

Χάνεις την παιδικότητα σου όταν αποφασίζεις να τη χάσεις.

Την χάνεις μονη και μόνος σου, και ανάλογως με το πόσο ώριμος/η αποφασίζεις να γίνεις είτε την αφήνεις χωρίς να κοιτάξεις πίσω, είτε την δανείζεσαι σε μερικές δύσκολες στιγμές. Είμαστε ο εαυτός μας όταν συναντάμε το παιδί μέσα μας, έλεγες. Κι εγώ μαζί σου συμφώνησα. Βλέπεις, μερικές φορές δεν είμαι τόσο εγωιστρια. Μόνο όταν γίνομαι παιδί.

Ανήκω στους ανώριμους ανθρώπους, που διαβάζουν Λίλη Ζωγράφου και αφήνουν επίτηδες τα δύο τελευταία νύχια με υπολείμματα άσπρης όζας για να της θυμίζουν τον όμορφο Σεπτεμβρη. Σε αυτούς που ισχυρίζονται πως η παιδικότητα, όπως και η θάλασσα ή την έχεις ή δεν την έχεις μέσα σου. Που όταν αισθάνονται μέσα τους τη φουρτούνα θέλουν να παίξουν. Να θυμηθούν ένα παρελθόν ξεγνοιασιάς και ανεμελιάς ή να επινοησουν ενα παρελθόν άλλης εποχής, με μόνα τους υλικά μερικές φωτογραφίες, επιλεγμένες σελίδες παλιών βιβλίων με χειρόγραφες αφιερώσεις από χέρια που δεν θα ξαναγράψουν και ορισμένα κομμάτια του Joe Dassin. Σε αυτούς που ωριμάζουν παίζοντας, μερικές φορές και σοβαρά παιχνίδια. Με νικητές και χαμένους.

Μα ηττημένος είναι μόνο  αυτός που δεν παίζει , πάλι έλεγες. Μακάρι να συμφωνούσα και πάλι  μαζί σου.

Ηττημένος είναι αυτός που δεν τον νοιάζει αν έχασε ή κέρδισε, σε διορθώνω.

Με άλλα λόγια η παιδικότητα χάνεται όταν δεν βλέπεις πια στην πραγματικότητα λίγη μαγεία. Όταν αποφασίζεις να συμβιβαστείς και να πάψεις να αναζητάς το αδύνατο. όταν δεν παλεύεις για κάτι που θέλεις και είναι όμορφο. Χάνεται όταν αποφασίζεις να ζήσεις αναμεσα στην ψευτιά, την εύκαιρη τύχη και στα χλιαρά κομμάτια του ραδιοφώνου σου. Όταν παύεις να είσαι ερωτευμένος με το παρόν, όταν φοβάσαι να μιλήσεις, όταν σκέφτεσαι το μετά που δεν σου υπόσχεται. Πέφτεις στην παγίδα να  θυσιάζεις το παρόν για κάτι αθέατο σαν το μέλλον.  Είπαμε ότι η αφέλεια είναι χαρακτηριστικο μιας αθώας παιδικότητας. Μα συγχώρεσε με, αυτό δεν είναι αφέλεια :είναι μια ενήλικη βλακεία.
Παιδικότητα είναι να αγαπάς σαν ερωτευμένος, να μισείς σαν άνοιξη και να ζεις σαν να μην υπάρχουν ρολόγια και να περιμένεις για τα όμορφα πράγματα σαν να περιμένεις τον Αη Βασίλη. Α, και να συγχωρείς με αγκαλιές.

http://lyricstranslate.com/en/il-%C3%A9tait-une-fois-nous-deux-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CF%8C-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CF%85%CF%8C.html

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s