ζώον ερωτικόν

Μύθος

Όταν μέναμε στη Μυτιλήνη, είχαμε στη γειτονιά μια υπέροχη κυρία, γύρω στα 70 και κατι , που έβγαινε στη βεράντα της στις 6 ακριβώς με ένα πακέτο τσιγάρα , που πάντα άναβε αλλά ποτέ δεν κάπνιζε και ντυμένη στην τρίχα σαν να επρόκειτο να έρθει κανένας εκλεκτός καλεσμένος.

Η εικόνα της , η γυαλιστερή, εκτυφλωτική, και τόσο κομψή εμάς τα 8χρονα μας μάγευε. Τα μεγάλα της πράσινα μάτια μας μιλούσαν και μας έλεγαν “ελάτε, έχω τσάι”. Μας έκανε πάντα τη χάρη και μας έδινε fanta.

Ήθελε κοινό για να μιλήσει, να πει την ιστορία της ζωής της, όλα τα πικάντικα και τα θλιβερά χωρίς να περιμένει κάποιος να την κρίνει ή να την διακόψει.

Ήταν απίστευτα όμορφη.  παρόλα τα λούσα, την υποτιθέμενη αυτοπεποίθηση και την γοητεία που εξέπεμπε σαν femme fatale στην ουσία αν την έβλεπες πιο προσεκτικά και της έβαζες ένα άσπρο φορεματάκι θα έβλεπες ένα ανασφαλές κοριτσάκι.

Εικαζαμε οτι ήταν πολύ πλούσια (δερμάτινες τσάντες για το μπαλκόνι; Αστραφτερά πολύτιμα δακτυλίδια ; τι στο καλό;)

ένα απόγευμα τη ρώτησε η μια μου η αδερφή “αληθινή είναι; ” Ήταν μια λουστρινενια κατακόκκινη τεράστια τσάντα, που σαν την ιδιοκτήτριά της, δεν περνούσε απαρατήρητη.

-Φυσικά χρυσό μου. Οι ψεύτικες τσάντες είναι σαν το ψεύτικο στήθος. Δεν θεραπεύουν ανασφάλειες.
Και όταν πήγαινε 8 ακριβώς πάλι χανόταν μέσα στο λουλουδένιο σπίτι της για να αρχίσει η ιεροτελεστία του βραδινού talk show. Μόνο που το κοινό της ήταν τα φαντάσματα του παρελθόντος. Μόνο που τα ποτήρια που τους σέρβιρε δεν άδειαζαν ποτέ. 

Ολοι μας συναντάμε όταν είμαστε παιδιά τουλάχιστον ένα μαγικό πλάσμα. Εγώ συνάντησα έναν μύθο.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s