Αμπάουτ Μι

H Γαλάζια Πόρτα

Τι παράξενη αίσθηση όταν φτάνεις στη γειτονιά των αναμνήσεων. Στην κοιτίδα της γιαγιαδίστικης αγάπης. Πολλές φορές απορώ πως γίνεται να είναι όλα τόσο διαφορετικά αν και έχουν παραμείνει αναλλοίωτα μέσα στον χρόνο. Σαν την γαλάζια πόρτα. Πολλές φορές όταν κάθομαι στα σκαλοπατάκια απέναντι, περιμένω να σπρώξει την πόρτα και να ξεπροβάλει η παιδική μου υπόσταση. Αυτή που δεν γνώρισε απογοητεύσεις, πόνο, άγχος και ανησυχίες ακόμη.
Το πιο συγκλονιστικό με τις απώλειες είναι πως αυτός που φεύγει παίρνει και ένα κομμάτι από αυτόν που μένει. Και τότε η καρδιά αυτού που μένει μοιάζει σαν αυτόν τον τοίχο , που ζητά αγωνιωδώς καινούργιο σοβά για να επανορθωθεί και να επιστρέψει πίσω στην άσπρη κ λαμπερή του όψη, έτοιμη να φιλοξενήσει καινούργια χαμόγελα, γέλια και χαχανητά μαζί με απογευματινά κυπελλάκια με παγωτό καϊμακι. ( 😉 )
10363089_1651917758353825_8243130430631143923_n

 

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s